در زيارت عرفه در كربلا بوديم . [ نجف ] در شانزدهم ذى حجّه سنه 1288 هجرى [ قمرى ] به نجف اشرف وارد شديم . از سه فرسخى ، بلكه بيشتر ، روضهء مباركه نمايان بود . پياده شديم . قدرى پياده و قدرى سواره آمده ، به وادى السلام رسيديم . قبر حضرت هود و صالح [ در ] آن‌جا بود . آنها را زيارت كرديم . پس به منزل رفته ، بعد از غسل كه قريب [ به ] غروب بود ، به روضهء مطهره مشرف شديم . در صحن مقدس دعاى مأثورى خوانديم . چه در نظرم قطعهء بهشت مىنمود ، تا رسيديم به نزديك ايوان مبارك . قصيده عرفى « 1 » با طلا به خطّ جلى و خوش ، در اطراف درب روضهء مطهره نوشته شده بود ؛ كه قصيده اين است : اين بارگاه كيست كه گويند به هراس * كاى اوج عرش سطح حضيض تو را تماس منقار بند كرده ز سستى هزار جاى * تا اولين دريچهء او طاير قياس آورده گوشوار مرصّع به رشوه عرش * كز وى علو شأن ستاند به التماس نى سايه‌اش لباس بر كرده از علوّ * نى كرده نور مهر زراندودى لباس از بس كه نور بارد از او در حواليش * خورشيد روشنى كند از سايه اقتباس گر بشنود نسيم هواى حريم او * بر مغز نوبهار هجوم آورد عطاس « 2 »

--> ( 1 ) . جمال الدين محمد عرفى شيرازى ، شاعر معروف ايرانى ، كه در سال 963 ه . ق . / 1555 م . در شيراز زاده شد و در 36 سالگى در 999 ه . ق . / 1590 م . در لاهور پاكستان درگذشت . وى به كسب علوم و ادبيات پرداخت و در جوانى به هند رفت و به دربار اكبرشاه راه يافت و بيشتر عمرش را در اين كشور گذراند . آثار او عبارت است از : 1 . نفيسه 2 . ديوان اشعار . ( 2 ) . عطاس ( otas ) ، عطسه .